http://twonewleavesontheprairie.blogspot.com/

Ik hoop dat jullie regelmatig terug keren op het nieuwe weblog, veel lees plezier.

Fred en Jacqueline (Jackie)

We zijn verhuist is a post from Two new Leaves on the Prairie.

Hooi tijd is a post from Two new Leaves on the Prairie.

Jacqueline ging altijd met veel plezier naar haar werk. Het werk wat ze doet vind ze geweldig en haar collega’s zijn bijna haar beste vriendinnen geworden. Toch merkte ik de laatste paar maanden wat wrijving. Er werd meer geklaagd dan normaal, en de zin om naar het werk te gaan werd iets minder. Je voelt gelijk dat er wat scheelt en een normale vraag is dan “wat is er aan de hand”. Och niets, een bekend antwoord uit haar mond, maar na even door vragen komt het los. Het loopt niet zo lekker meer met de bazin. De bazin heeft de nodige problemen en neemt die mee naar kantoor en verwacht van haar werknemers dan ook nog wonderen. Natuurlijk is er veel meer, maar om een lang verhaal kort te houden ga ik daar niet verder op. In ieder geval tijd voor iets nieuws. Enkele maanden geleden was de manager van de Credit Union bank (in Gravelbourg zijn 2 banken Credit Union en Canada Trust) hier voor een Massage. Zoals altijd is er dan ook tijd voor een sociaal gespek en tijdens het Masseren kwam hierin naar voren dat ze bij de bank een leuk en een hecht team hebben en dat Jacqueline daar goed in zou passen. Ze vroeg of Jacqueline niet wilde solliciteren. Op dat moment was Jacqueline nog niet op zoek naar iets anders dus gingen de gang van zaken gewoon door zoals altijd. Jacqueline komt regelmatig op de bank soms meerdere malen per dag om zaken en of betalingen te doen voor het boekhoud kantoor, waar ze ook voor bepaalde bedrijven waarvan de eigenaar niet in het dorp woont de zaken behartigen. Tijdens ��n van die bezoeken kreeg Jacqueline te horen dat er iemand weg ging en vroeg ze aan de manager of ze al iemand anders hadden, waarop ze een antwoord kreeg van, nee maar heb je interesse…….. uhhhh ja. Nou waarom solliciteer je dan niet, je hebt tot morgenmiddag 12 uur de tijd want dan sluit de job search. Dus zo gedaan, ‘s avonds heeft Jacqueline haar brief opgesteld en haar resume ge update en de volgende dag af gegeven op de bank. Nu valt de Gravelbourg Credit Union onder een hoofdkantoor in Swift Current en moet natuurlijk alles volgens de officiele regeltjes afgewerkt worden, maar het vermoeden speelt bij ons dat de beslissing eigenlijk al genomen was. Maar goed ze bewandelen de officiele weg dus daar moet je dan in mee. Dinsdag 12 uur verliep de sollicitatie procedure, woensdag had Jacqueline haar sollicitatie gesprek met 2 meiden van de Gravelbourg Credit Union in persoon, en een derde via de telefoon (conference call) welke dan eigenlijk de supervisor is voor het aannemen van personeel. Vrijdag kreeg Jacqueline te horen dat ze aangenomen was en ze de andere week al zou kunnen beginnen. Maar goed ze wilde niet van de ��n op de andere dag ontslag nemen dus ze dient netjes haar opzeg termijn uit zodat daar geen boze gezichten uit voort komen. Natuurlijk waren ze er niet blij mee maar hadden wel begrip voor de verandering. Het zal een hele omschakeling worden want ze zal wat vrijheid in moeten leveren maar daar staat tegen over dat ze meer gaat verdiennen, heel wat meer zelfs, en ze krijgt ook sociale plannen voor de ouwe dag enz. Een andere belangrijke reden was ook dat ze kan groeien, je kunt ook hogerop komen als je daar de ambities voor hebt. De bank in Gravelbourg lijkt klein maar er werken 11 medewerkers in totaal, zowel balie medewerkers als bedrijf adviseurs en adviseurs die leningen verstrekken aan particulieren. Dus voldoende mogelijkheden om te groeien als je dat wilt. Helaas is het niet mijn favoriete bank en ben daar dan ook door een aanvaring met een zogenaamde “bedrijfs adviseur” weggelopen. Maar goed dat is weer een heel ander verhaal. We zullen zien hoe dit zich weer ontwikkeld en kijken of ze er over een jaar nog net zoveel zin in heeft als dat ze nu heeft.

Verder is het hoog zomer in ons Canada landje en de vakanties zijn weer begonnen dus is er overal weer van alles te doen. We proberen zoveel mogelijk het in de buurt te zoeken al is dat altijd nog een uur rijden of meer. Het ene weekend hebben we rodeo en zo hebben we het andere weekend auto races. Tussen door nog wat Country Music Festivals en staat er nog het ��n en het ander aan te komen. Het Solstice (begin van de zomer) Festival samen met het food festival is weer al achter de rug dus onze vrijwilligers bijdrage is weer gedaan. De ��n maakt een marktkraampje en de ander probeert de mensen van een overheerlijke Bitterbal te laten genieten. Het food festival is een festival waar bijna alle verschillende nationaliteiten die je terug vind in en om Gravelbourg bij elkaar komen en een lekkernij uit hun eigen land maken en het publiek daar van laat proeven. Natuurlijk vertegenwoordigen wij Nederland en dan kan Nederlandse klederdracht niet uit blijven. Altijd een gezellige boel.

                             Carlien, Jacqueline en Toos

Jacqueline, Fred en Carlien en op de achtergrond de man van Toos, Darcy

Van Boekhouder tot Bank directeur is a post from Two new Leaves on the Prairie.

Een koele zomeravond is gezellig en lekker warm bij het kampvuur.

De Pa en Ma van Jacqueline hadden op hun reis ook anderhalve week ingeplant om bij ons langs te komen. Gelukkig kwamen ze niet alleen langs, maar zijn ze ook gestopt en hebben ze 10 dagen bij ons door gebracht. Het was de tweede keer dat we elkaar zagen in een korte tijd omdat ze op hun reis 4 dagen in Waskesiu National Park bij Prince Albert, SK. door brachten, konden wij van deze gelegenheid gebruik maken om hun op te zoeken, en tevens konden we dan de mooie omgeving bij Prince Albert uit checken. We hadden al van veel Saskatchewanezen gehoord dat het daar heel mooi moest zijn met vele meren en bossen. Het stond dan ook al enige tijd op ons lijstje om het daar eens te gaan bekijken maar het was er nog nooit van gekomen, dus dit was een uitermate mooie gelegenheid om daar naar toe te gaan om te zien of de Saskatchewanezen wel gelijk hadden. Het is inderdaad heel mooi daar, veel groen en ontelbare meren de gehele noordelijke kant van Saskatchewan is: groen, Bos en water.

Totaal anders als wat we gewend zijn op de prairie waar alles in het voorjaar groen is maar daarna geel wordt, redelijk vlak en kaal is. Er zijn wel bomen op de prairie maar die zijn meestal om getoverd tot parken of geplant door de mens. Eigenlijk vreemd, dat als je 4 uur naar het noorden rijd van ons vandaan je een totaal ander gebied inrijd als waar je woont. Het noordelijke deel van Saskatchewan is ��n groot natuur gebied. Het bekende gezegde dat de prairie in Saskatchewan over het gehele jaar genomen in 3 kleuren veranderd Wit, Groen en Geel gaat voor het noordelijke gedeelte van Saskatchewan niet op. Daar veranderd het bosrijke groene gedeelte in de herfst in prachtige rode en gele kleuren wat ze Indian Summer noemen.  Echt de moeite waard om te zien. Wilma en Henk zijn echte Canada gangsters en hebben hun hart verpand aan Canada. Wilma is een groot fan van onze website. Het was heel leuk dat ze de moeite namen om ons op te zoeken. Jammer dat het maar voor ��n nacht was want we hadden hun graag wat meer van de prairie willen laten zien, en het is altijd leuk om de Grid roads en de Sand roads te nemen op zoek naar wildlife, tevens kun je dan de opgedane story’s of ervaringen vertellen. Voor ons is het leuk om te laten zien waar je woont wat je doet en hoe alles eruit ziet. Je kunt het wel vertellen maar je moet het zien om een indruk te krijgen hoe het er hier aan toe gaat en waar we het over hebben als je elkaar spreekt of mailt. Zij weten nu waar we over praten. Nogmaals al met al een heel gezellig weekend waar we nu nog van na genieten en er nog lange tijd over zullen praten.

Wilma zwaait ons gedag, gezelligheid is altijd te kort.

Inmiddels is de rust weer terug gekeerd en zijn we druk in de tuin bezig. Het weer loont zich op dit moment om voor onkruid te spuiten en onkruid te wieden. Je ziet de tuin ziender ogen opknappen en van de klanten die machinerie brengen krijgen we weer de nodige positieve reacties dat onze yard zoals ze de tuin hier noemen er keurig bij ligt.

Jacqueline op weg om te gaan sproeien tegen onkruid.

We hebben ook weer kuikens erbij en die groeien gestaag zodat we over een paar maanden weer volop eieren hebben.

Er zijn nog 4 kippen over van de vorige 25 die we hadden en die zijn te oud en leggen maar een ei of 4 in de week. Deze gaan waarschijnlijk als soep vulling diennen. Om ze te eten zijn ze te oud heb ik me laten vertellen maar ze zijn nog in goede conditie om soep van te maken. Ik moet alleen nog even alle moed bij elkaar rapen om ze binnenste buiten te keren. Iets wat ik nog nooit gedaan heb maar iets wat ik wel wil leren. Heb je daar dan moed voor nodig, ja ik wel. Als je iets groot gebracht hebt is het een taaie dobber om ze dan met een soep lepel op te lepelen………….denk ik. We zullen zien, we zijn nog niet zover, al is het materiaal al wel aanwezig, zelfs een echte kippen plukker hebben we ervoor. Hoeven we niet veertje voor veertje eruit te trekken of zoiets. Ik heb geen idee hoe het gaat maar we zullen zien. Jacqueline kijkt er ook naar uit om mee te helpen ……………… maar niet heus

Straks is het 1 July en dat betekend Canada dag, een soort koninginnedag. Dan is er overal wat te doen. Elk jaar is het moeilijk om te beslissen waar we naar toe gaan omdat er zoveel leuks te doen is. De scholen zijn ook klaar en het vakantie seizoen komt op gang. We merken dat er andere prioriteiten liggen bij de mensen want het werk aanbod is iets minder, niet dat we niets te doen hebben want er ligt aardig wat achterstallig werk maar de telefoon gaat minder en we hebben minder aanloop. Hebben we mooi de tijd om er af en toe even tussenuit te knijpen. Voor alle lezers die op vakantie gaan of vakantie hebben, een prettige vakantie.

Gezelligheid is a post from Two new Leaves on the Prairie.

Natuurlijk is het niet alle dagen regen en hebben we er ook mooie dagen tussen. Die dagen worden dan ook met beide handen gegrepen om de buiten boel op orde te krijgen. Zoals het bomen en bossen snoeien. Als eenmaal de zon door komt, en op de prairie is altijd wind, droogt het wel snel en als het dan na een paar dagen droog is kunnen we ons tussen de bomen en bossen begeven. We krijgen het aardig onder de knie en je ziet dan ook duidelijk het verschil tussen wat gesnoeid is en wat niet. Met het zien opknappen van de tuin lijkt het wel dat niet alleen de bomen meer lucht krijgen, maar dat we zelf ook meer adem krijgen. Het geeft een ruimtelijk en opgeruimd gezicht en het propperige verdwijnt. We hebben ook wat bomen die dreigen dood te gaan en die proberen we te redden door ze half af te zagen en hopen dat ze weer gaan uitlopen. Bomen zijn hier zo schaars, je wilt ze kost wat kost proberen te redden. Het is niet alleen een mooi gezicht ze zijn ook zo opgesteld dat ze fungeren als windbreker voor in de winter.

                                                Nog niet gesnoeid

                                                    Gesnoeid

                                            Voor de Versnipperaar

Jacqueline en ik hadden ook nooit verwacht dat we over groene vingers beschikten en iets waar we ons over verbazen is dat we het nog leuk vinden ook. Je bent, en zit veel buiten, dus om het buiten leuk aan te kleden steekt dan ook gelijk de kop op als de eerste warme temperaturen op de thermometer verschijnen. Als we in de stad zijn kijken we alvast wat voor bloemen en plantjes ze weer te verkopen hebben en maken dan plannetjes hoe we het gaan doen. De Green Houses (Kassen) gaan weer open en omdat we de plaatselijke ondernemers willen steunen kopen we het dichtbij huis. 15 minuten oost van ons is pas iemand begonnen met bloemetjes en plantjes te verkopen dus daar gaan we dan ook shoppen. Goed voor de sociale contacten en gezellig. 10 minuten plantjes uitzoeken en een uur ouwehoeren over van alles en nog wat. Vaak komen er dan ook nog een paar bekenden langs en wordt de thee krans als maar groter. Komen er mensen die je nog niet kent, wordt je er wel aan voorgesteld en voor je het weet heb je weer een paar “buren” of “vrienden” erbij.

Plantjes kopen is niet zo moeilijk maar je moet ze ook planten. Dat vergt enig inzicht in kleur en opstelling. Gelukkig vullen wij elkaar aan daarin dus dat geeft weinig problemen. De garage aan de zijkant was altijd een beetje rommelig dus leek het ons een leuk idee om daar een soort bloemen tuintje te maken. Ons land en vele anderen met ons hebben veel stenen in het veld liggen, die opgeraapt worden en op een hoop (rockpile) gegooid worden. Deze rocks kunnen de equipment beschadigen en worden dus regelmatig verwijderd. Overal in de landerijen zie je dan ook grote hopen met stenen liggen. Deze stenen kun je dus gebruiken om je tuin leuk aan te kleden en ze zijn makkelijk als je iets af wilt bakenen. Ze waaijen echt niet weg en het geeft een natuurlijk gezicht. Je vind deze stenen in vele soorten en maten. Het vergt wel enige muscle power om ze van, en op hun plaats te krijgen.

Sommige zijn niet te tillen en worden dan met de tractor en voorlader behendig op hun plaats gedelegeerd. Ik ben dan meestal de machinist die de joystick in de cabine bestuurd en Jacqueline is dan de buitendienst medewerker die met vingers, handen, armen en voeten behendig en de juiste aanwijzingen geeft om alles in goede banen te lijden tot het op zijn plaats ligt of staat. Doe ik iets verkeerd of gaat het niet zoals ze wilt, wordt er niet geschreeuwd of geroepen maar wordt er vaak een bepaalde blik mijn kant opgeworpen die mij voldoende verteld.

                                      Steen in begin van de driveway

Compost hebben we ook zelf, het gezegde “als je beesten hebt heb je stront ook” is hier wel van toepassing. De opgeruimde mest van de wei en van het kippen hok wordt allemaal op een grote hoop gegooid en het binnenste van die hoop is na een paar jaar uitermate geschikt voor compost voor bloemetjes en veggies. Iets wat er naar bovenkwam toen we eenmaal de plantjes aan het planten waren met z’n tweeën was van, als ze mij vele jaren terug verteld hadden dat ik ooit nog is in de paarden stront in Canada zou staan te vroeten, zou ik zeker op mijn voorhoofd hebben gewezen en hun verteld hebben dat ze zich is moesten na laten kijken……………….Tsja het kan zo verkeren.

                                               Klaar

Onze vele bezoekjes aan auctions heeft ons al menig gegalvaniseerde emmers en Teilen opgeleverd en ook diverse emmers en Teilen zijn er mee gekomen uit Nederland. Deze lenen zich geweldig als bloembak en misstaan niet in een tuin. Op deze manier krijgen ze een tweede leven en komen ze elk jaar weer voor de dag. Natuurlijk zit er aan de Teilen uit Nederland een stukje geschiedenis waarvan ik me nog kan herinnerren dat ze gebruikt werden om de was in te doen als wastobbe waarvan mijn moeder dan met een domper genaamd geloof ik, de was steeds deed onder dompelen. Wat ik me ook nog weet te herinnerren is dat ik er ook wel eens een bad in kreeg of dat ze buiten geplaatst werd om als een soort zwembad (niet dat je er in kon zwemmen) te dienen of om met water te kunnen spelen. Maar dat is al lang geleden. Toen paste ik er nog in, iets wat nu niet meer direkt zou lukken. Niet dat ik de groot ben, maar de Teilen zijn te klein.

Een probleem wat we afgelopen jaren hadden is voor zover opgelost, en dat is water. De bloemetjes en plantjes vragen ook water en dat hebben we buiten om de regen op dit moment genoeg. De Dugout staat vol met water (voor het eerst sinds we hier wonen) en is er dus voldoende om het hele jaar door de moestuin, de tuin en de dieren en al wat water nodig heeft te voorzien van het nodige, zonder dat we ons zorgen hoeven maken om voor ons zelf zonder water te vallen. Ook heeft de regering geluisterd naar onze oproep om water, en hebben ze op ongeveer 10 minuten van hier een Natural wel geboord waar we uiteraard tegen een vergoeding water kunnen halen, indien nodig. Ook wij hadden graag een natural wel in onze tuin willen laten boren, warende het niet dat het grondwater bij ons op 1400FT (ongeveer 46 meter) diep zit en van slechte kwaliteit is en waarschijnlijk ook nog stinkt. En dat moeten we niet hebben. Dit hebben we laten onderzoeken. Dan deed de kosten van zo’n wel laten boren ons ook een stapje achterwaarts doen ± $ 100.000 CAD (±70.000 Euro). Voor zo’n bedrag kun wel wat tripjes van 10 minuten doen.

                     Het groene veld achterin is ons hooi/alfalfa veld

Dan de moestuin, ja ja we zitten niet stil. We hebben ook inmiddels een moestuin. 2 jaar geleden heeft Jacqueline samen met haar moeder een beginnetje gemaakt met het maken van een moestuin. Vorig jaar heeft Jacqueline het verder uitgebreid en veel geleerd, door het zelf te doen, maar ook van anderen, hoe die het doen. Dit jaar hebben we het weer wat groter aangepakt en hebben we een serieuse moestuin zelfs met een soort green house (broeikas), met Petaten (aardappelen), Sla, Kroten (bieten), boontjes, tomaten, erwten, peetjes (wortelen), komkommers en mais. Zoete mais (sweet corn) wel te verstaan. Vanwege het langdurige koude weer hebben we diverse zaadjes in huis laten ontkiemen en nu overgeplant in de moestuin. Van het gezaaide in de koude grond komt het meeste op, maar of ook alles op komt geen idee we zullen zien. Het weer, zoals al besproken werkt ook niet echt mee. Wel weer veel werk aan moeten besteden, zoals omheining plaatsen om de herten en konijnen van je gewas weg te houden en ook onze eigen kippen zien de sla als een lekkernij. Dan natuurlijk de broeikas, die met de eerste beste hevige stortbui bezweek onder de water balast. Maar goed die hebben we weer gemoderniseerd en is nu bestand tegen de hevige regen buien. Het is alleen nog een beetje aftasten wanneer de broeikas open en dicht te doen. Want met te veel zon heb ik het idee dat ze aan het verbranden zijn, maar wanneer dan weer te sluiten. Dus zijn er onder u die ons bij kunnen staan in deze moeilijke beslissingen horen we dat graag.

              Onze Appelboom, zoals je ziet hebben we vaak westen wind.

                                    Aardappel en mais veld

Waarschijnlijk denken sommige van u dat we mais telen voor de kippen, niets is minder waar, de mais die we telen is voor ons zelf. Ik weet niet of Sweet Corn ook in Nederland verkrijbaar is. Sweet Corn is een groente die hier in de zomer gegeten wordt en eenvoudig klaar te maken is. En werkelijk waar, heerlijk is. Ik kan me nog vaag iets herinnneren van vroeger. Ik geloof dat mijn moeder mais als groente voor schotelde voor mijn vader, waardoor hij verbaasd opkeek en zei, “was da”, mais, zegt mijn moeder, waarop een antwoord kwam zoals alleen mijn vader kan antwoorden, jie dienkt toch nie dak bedonderd bin en dat eet? Ik bin hin kippe oh. Ik zal nog eens navragen of ze dit nog weet. Anyway, Sweet Corn is heerlijk en iedereen die hier komt vanuit Nederland, en het is de tijd ervoor zullen we laten proeven van deze lekkernij. Wij hebben het voor het eerst gegeten bij vrienden in Sault Ste Marie, Ontario. Je trekt de bladeren die rond de kolf zitten los, niet eraf halen, en laat het voor 15 minuten soaken in water. Daarna vouw je de bladeren er weer rond en wikkel je ze in Aluminium folie. Daarna 15 minuten in het kampvuur of 20 minuten op de barbeque en klaar is Kees. Er zijn speciale prikkers voor die je aan de uiteinden kunt prikken en dan kluiven maar. Een beetje zout erop is ook best lekker.

                             Culinair hoogstandje van de kok
Zo hebben je ook Wiener Roast, heerlijk en eenvoudig. Het is een soort Rookworst die je aan een prikker boven het kampvuur houd en als deze donker van kleur is of eigenlijk tegen zwart aan is hij gaar en kan die gegeten worden. Heeeeerlijk. Geeft weinig afwas en is lekker snel klaar, dus geen uren in de keuken staan. En dat zijn de dingen die het leven hier zo aangenaam maken. Zo zijn de kinderen hier gek op gebakken Marsh mellows. Marsh Mellows aan een prikker en boven het kampvuur en tegen dat ze gaan smelten op eten, heerlijk zoet en een leuk tijd verdrijf als ze vervelend worden.

Mocht het water je in de mond gaan lopen tijdens het lezen, schroom niet, boek een ticket en kom je lekker vol eten en genieten van de rust hier.

Na een dag noeste arbeid is er tijd voor rust en ontspanning, wat ons aardig goed afgaat.
                      

Bloemen, Plantjes en natuurlijk het weer is a post from Two new Leaves on the Prairie.

Land of theliving skies, zo wordt Saskatchewan, onze provincie genoemd. Onze provinciewaar we ons thuis voelen. Het is dan wel de enigste provincie waar we levenservaring hebben en wonen , maar we kunnen ons niet voorstellen het in eenandere provincie van Canada het beter naar ons zin te hebben dan hier.  De provincie die voor ons het meestaantrekkelijk was, vanwege de meeste zon uren en weinig regen. Okay het kan erkoud zijn maar ook dan is er vaak de zon die het aangenaam maakt.  Eindelozegraan velden, en native grasvelden (prairie), soms komt er geen eind aan, maarer is zoveel meer te zien. Cowboy Country historie, en de geschiedenis vanSitting Bull, het leven van de indianen die de grens over gejaagd zijn, en rondde jaren 1800 hier een bestaan hebben op gebouwd. Een hele rijke en interesanteWild West historie. Fantastische natuurparken met vele meren.  Bij ons in de buurt heb je er ook maar dezezijn maar klein vergeleken met wat er in het noorden van Saskatchewan allemaalte zien is. Maar een paar uur naar het noorden heb je een hele dicht begroeidenatuur en ik geloof zelfs dat Saskatchewan de meeste meren heeft van alleandere provincies in Canada. De provincie is wijds en uitgestrekt en een rondjelopen in je achtertuin kan uitlopen tot een ware hike.

Saskatchewan is een niet al te dure provincie om in te wonen vergeleken metonze buur provincies. Alles is wel duurder geworden zoals de huizen prijzen, maarnog steeds zeer aantrekkelijk en zeker niet zo duur als bij de buren.

De vlag van Saskatchewandateerd van 22 September 1969 en is ontworpen door een man hier uit de buurt(Hodgeville).

Het bovenste groene gedeelte beeld uit,het noordelijke gedeelte van Saskatchewan het bosrijke groene deel van deprovincie.

Het onderste gele gedeelte beeld uit, hetzuidelijke deel van de provincie met de goud gele graan velden op de prairie.

De nationale provincie bloem is er ook opaf gebeeld de Western Red Lily.

Nederland past 16x in Saskatchewan en depopulation is 1.023.810 inwoners (begin 2010), dus dat komt neer op ongeveer 1.67inwoners op elke vierkante kilometer. terwijl je in Nederland met 486 mensenwoont op diezelfde vierkante kilometer. Dus van overbevolking is hier voorlopigdan ook nog geen sprake. En dat maakt het wederom heerlijk om te wonen.

Regina is de hoofdstad, maar Saskatoon isde grootste stad. We grenzen in het zuiden aan Montana USA en een klein stukjevan North Dakota USA.

The Facts About Saskatchewan is a post from Two new Leaves on the Prairie.

We hadden op 2 mei j.l. een ExoticBird Auction (veiling) op een uurtje hier vandaan. Het leek ons wel een leukidee om daar eens naar toe te gaan om te zien wat dat Exotic Bird Auctioninhield, en een dagje uit is altijd leuk. We hadden al een tijdje regen dusdaar aangekomen begon de pret al gelijk, vanwege dat de hele parkeerplaats was omgetoverd tot een waar modder ballet. Ja, verharde parkeer plaatsen kom je hierop de prairie niet tegen. Dus een plaatsje gezocht waarvan we zeker wisten datwe nog weg konden komen ondanks onze 4×4. Wat achteraf geen slechte keuze was,omdat er aan het einde van de dag diverse trucks en auto's uit de sh.. ohsorry, modder moesten worden getrokken. Goed een Exotic Bird Auction wat kun jedaar verwachten, allerlei mooie gekleurde vogels misschien? Niet dus, we haddengeen idee, maar daar eenmaal binnen aangekomen hadden we al snel door dat ervan Exotic Birds geen sprake was. Het was een herrie van jewelste, Kippen,Hanen, Eenden, Ganzen, Kalkoenen, Geiten, Lama's, Emoe's, enz. blearden allemaaldoor elkaar. De één had nog een grotere bek dan de ander, jeetje wat eenherrie. Nadat we een kopje koffie hadden gedronken gingen we eens op verkenninguit voor een rond trip langs de handels waar, iets wat we beter niet haddenkunnen doen. Ons verstand vertelde ons ook om direct rechts omkeerd te maken ende thuis reis te aanvaarden maar toch door nieuwsgierigheid getroffen volgen wetoch het lawaai en het geroep van het vele pluimvee wat er aangeboden werd.Direct nadat we de eerste kooien zijn gepasseerd gaat ons verstand op nul enworden we gevleid door zielige blikken en kakellende kippen. Op ons beidermonden verschijnt er regelmatig een brede lach met het zien van de diverserumoerige pluimage en viervoeters en plannen worden ter plaatse gesmeed. Vooralde Emoe's en de Lama's zijn geweldig en grappig om te zien, maar gelukkig zijnwe daar op dit moment nog niet voor ingericht, maar je snapt het natuurlijk al,zodra we dat wel zijn…………………….

Na elkaar eens aangekeken te hebben werd er een bieders nummer aangeschaft,en nemen we plaats op de tribune om vandaar de veiling te volgen en eventueelte bieden op iets wat voorbij komt waar we ons oog op hebben laten vallen, ofis het eigenlijk waar je je hart aan hebt verloren. Tsja dat is moeilijk uit teleggen. Any way, de veilingmeester opend de veiling en het geratel waar jeniets van verstaat gaat beginnen.

Het bezoeken van Auctions is dan ook uitgegroeid tot een hobby van ons. Heerlijk om die auctioneers bezig te horen. Hetwijzen of hand gebaren, zelfs het kriebelen aan je neus behoort tot ten boze,want voor je het weet valt de hamer en heb je wat gekocht en dan is het nogmaar de vraag wat, en voor hoeveel. Dus na een gezellige middag met koffie,frisdrank en dropjes gaan we de kas opmaken en komen we tot de conclusie dat weeen Pauw, 2 White Crested Black Polish Chickens en een Pretty Boy Rooster(Haan) hebben gekocht.

Gelukkig door de snelheid waar het soms mee gaat warende nog wat voor ons intressante (voor zover je kippen intressant vindnatuurlijk), beesten aan ons voorbij gegaan anders was de buit nog grotergeweest. Al met al een leuke auction die volgend jaar zeker een vervolg heeften dan zal er zeker een veewagen achter de truck hangen om de Lama's en deDonkey (Ezel) thuis te brengen.Goed, nadat er afgerekend is mag je laden. We hadden er niet op gerekenddat we met iets naar huis zouden gaan en zeker niet met een Peacock. Hetprobleem is dus zijn lange staart, maar er is ruimte genoeg achter in de laadbakdus dat mag geen probleem zijn.

Maar aangezien het nog al koud was hielden weer toch geen goed gevoel aan over om de dieren achter in de laadbak teplaatsen, dus werd de achterbank opgeklapt en de kippen en de haan konden danbinnen geplaatst worden.

De Pauw moest vanwege zijn lange staart in de laadbak.Na nog een grote doos over de kooi van de Peacock geplaatst te hebben zodat hijniet te veel wind zou vangen, gingen we op weg. Na enkele kilometers afgelegdte hebben en vele malen in de spiegel te hebben gekeken hoe Captain Peacock hetmaakte besloten we toch om hem ook naar binnen te halen. Daar stonden we danmidden op de weg, kippen eruit, peacock uit de laadbak en met veel geworstelnaar binnen (staart voorzichtig ombuigen) en de kippen er weer boven op. Na watgekakel en een beetje improviseren waren de Beverly Hillbilliy's weer op weg.De thuis reis hebben ze goed door staan, maar eenmaal thuis aangekomen moest ereen onderkomen gevonden worden voor de Peacock, we hadden geen idee of tiesamen kon met de kippen, we wisten gewoon weg niets van Peacocks, nog niet eenswat die beesten eten. Het internet is in zulke "nood" gevallen debelangrijkste bron van informatie en Google is dan ook je beste vriend die jeverteld hoe te handelen in deze onverwachte situatie's. We hebben hier in detuin nog een PlayHouse voor de Kids, maar aangezien we die niet hebben en erook niet vaak kinderen op bezoek komen hadden we dat tijdelijk voor de eerstenacht even als zijn onder komen gebombardeerd. Ook de Polish Chickens hebben weerbij gezet, maar de Haan hebben we rechtsstreeks bij de andere kippengeplaatst, kon hij tenminste gelijk aan het werk. Eten en drinken gèserveerd ende volgende morgen vroeg uit de veren om te zien hoe onze nieuwkomers hetmaakten. Gelukkig ze leven nog, was het eerste wat in ons opkwam toen we bij dePlayHouse waren aangekomen. Je weet tenslotte maar nooit. Het was een mooie dagdus hebben we gelijk het PlayHouse open gezet om te zien wat ze van plan warente gaan doen. We deden dit tegen beter weten in want er was ons verteld om dePeacock 2 weken binnen te houden. Hij heeft de eerste dag de hele buiten zijdevan onze tuin af gestruind  en ergens wasik toch bang dat hij zou gaan weglopen dus hield ik hem de hele dag in degaten. Doch gebeurde dit niet. En nu na enkele weken is hij er nog steeds, enis niet meer in het PlayHouse terug gegaan en heeft zich inmiddels bij dekippen gevoegd. Ook de 2 Polish Chickens zijn inmiddels naar de ChickenCoopverhuist op eigen gelegenheid, dus staat de PlayHouse weer leeg. Nu na enkeleweken kunnen we de balans op maken dat ze aardig zijn in geburgerd en gewoonmee doen met de rest van de famillie. Nu rest ons nog een vrouwlijke Peacock tevinden, ééntje waar hij zo trots als een Pauw op kan zijn.

Zo heeft natuurlijk hier iedereen een naam, alle beestjes hebben of krijgeneen toepasselijke naam. Meestal ontstaat de naam al vrij snel doordat iemandvan ons hem zo noemt wat door de ander vrij snel wordt over genomen. Vaak wordtde naam verzonnen om hoe hij of zij eruit ziet en wat dan het eerste in je opkomt. Zo hebben we een witte poes die Witte Kind heet. Een rooie kat die RooieRakker heet en een streepjes kat die Tijger genoemd wordt. Ook KlukKluk, onzeandere haan heeft z'n naam te danken omdat hij mankt loopt en dom is. KlukKlukuit de serie Pipo de Clown is dat ook, nietwaar? Hetzelfde gebeurde tijdens deAuction (veiling) toen ik oog in oog kwam te staan met Peacocks. Het eerstewaar ik aan dacht is Captain Peacock van de bekende TV serie "Are you beingserved" uit de jaren 70. Bij de meesten van jullie wel bekent. Vandaar denaam Captain Peacock. 

Als je de 2 White Crested Black Polish Chickens ziet,vooral de Haan met zijn funny kam denk je gelijk aan Tina Turner. Niet waar?

Vandaarde naam Ike en Tina alleen het enigste verschil is, dat de Haan Tina genoemdwordt en het vrouwtje Ike. Waarom in de pluimvee altijd het mannetje mooierkleuren heeft dan het vrouwtje weet ik niet, wat ik wel weet is, dat het in demensen wereld niet altijd opgaat. Nu moesten we ook nog een naam hebben voor dePretty Boy Haan dus kwamen we op Johnstone, en wel omdat de Auction waar we dehaan gekocht hebben de Johnstone Auction Market is dus vandaar. Voor ons is hetmakkelijk praten als er iets te vertellen is weten we gelijk wie er bedoeltwordt. En geloof mij, elke dag is er wel iets te vertellen, is het niet over deéén dan is het wel over de ander. Eén van de verhalen van de dag is? Johnstoneheeft inmiddels de macht over genomen en zoals een echte man behoort te zijn,beschermd hij zijn vrouwtjes en zijn terretorium, zonder stok is het op ditmoment niet mogelijk om 's avonds in het hok te komen om eieren te rapen wantje wordt gelijk aangevallen door een hevig opspringende en pikkende Haan. Zelfseen flinke trap met een maat 43 Woodenshoe weerhoud hem er niet van om gelijkweer in de aanval te gaan. Taai beestje.

Captain Peacock, Ike & Tina Turner en Johnstone. is a post from Two new Leaves on the Prairie.

Hagel, wind alles is inmiddels gepasseerd en nu dus ook nog sneeuw. De voorspellingen waren dat het woensdag beter ging worden, nou daar gaan we dan, mooi niet. Met hun miljoenen kostende computers en satellite's kunnen ze dus (gelukkig) nog steeds niet voorspellen wat het gaat worden. Zijn we daar blij mee met die sneeuw? Nou dat is een vraagteken. Aan de ene kant, nee natuurlijk niet, we zijn weer terug bij af het is één grote modder poel. Maar aan de andere kant het is weer lekker rustig, geen telefoon, beetje later uit bed, alles weer op het gemakje en kunnen we het werk in de nieuwe werkplaats weer hervatten want dat lag nagenoeg compleet stil. En trouwens we zullen het er mee moeten doen, we kunnen er toch niets aan veranderen. Klaagt nu iedereen hier, nee ze zijn blij, ze kunnen het vocht goed gebruiken al moet de kou niet te lang meer aanhouden want dan komt het groeien van de gewassen in het gedrang en hebben ze een slechte oogst. Vanmorgen bij Jacqueline op het werk werd gezegd dit is niet normaal. Zojuist kwam buurman Dean even langs en ook die zei "dit is niet normaal" waarop ik antwoorde, ja m'n neus elke keer vertellen jullie dat het niet normaal is, alles met het weer is anders dan anders sinds wij hier zijn gaan wonen, waarop hij lachend antwoorde, misschien hebben jullie dit allemaal meegenomen vanuit jullie kleine kikker landje.

Dat zal toch geen waar zijn,………..hoop ik.

5 Mei en Sneeuw op de prairies is a post from Two new Leaves on the Prairie.

Visite

Half Maart werdenwe getrakteerd op een aangename verassing,We kregen een telefoontje uitNederland, van Emiel (een zoon van een nichtje van mij).

Mijn mobile telefoon ringt en ik neemop…."Good afternoon, Fred speaking"…….. dan hoor ik ineens aande andere kant van de lijn….."praat maar gewoon Nederlands hoor"……Hetwas Emiel, die liet weten dat hij de volgende week op het vliegtuig stapt omons een bezoekje te brengen. Hij wilde er even tussen uit en dacht, ik ga naarFred en Jacqueline in Canada.

Dat was nog eens leuk nieuws, en dat kwamook nog eens goed van pas want een paar extra handen kwam wel goed uit. Hij gafook al gelijk aan dat hij best de handen uit de mouwen wilde steken, nou dathad ie niet tegen dovemans oren gezegd. Dus zo gezegt zo gedaan. Een To Do listwas snel gemaakt.

<!– /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"MS Mincho"; panose-1:2 2 6 9 4 2 5 8 3 4; mso-font-alt:"ＭＳ 明朝"; mso-font-charset:128; mso-generic-font-family:modern; mso-font-pitch:fixed; mso-font-signature:-536870145 1791491579 18 0 131231 0;}@font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:1; mso-generic-font-family:roman; mso-font-format:other; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:0 0 0 0 0 0;}@font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;}@font-face {font-family:"\@MS Mincho"; panose-1:2 2 6 9 4 2 5 8 3 4; mso-font-charset:128; mso-generic-font-family:modern; mso-font-pitch:fixed; mso-font-signature:-536870145 1791491579 18 0 131231 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"MS Mincho"; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;}.MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"MS Mincho"; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;}.MsoPapDefault {mso-style-type:export-only; margin-bottom:10.0pt;}@page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 72.0pt 72.0pt 72.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–&g

22maart arriveerd Emiel op het vleigveld van Regina, het begin van een leuke 3weken.

Wewaren nog steeds druk bezig in de nieuwe werkplaats, de zolder, en één wand metplaten bekleden moest nog klaar, dus daar kon Emiel mooi mee helpen. Zijneerste karweitje was het in elkaar zetten van een beton molen die we gekochthadden toen we Emiel op gingen halen van het vliegveld. Geen karwei te moeilijkvoor Emiel dus voor ik buiten was stond de beton molen al in elkaar en kunnenwe die komende zomer gaan gebruiken om hier en daar wat cement werk teverichten.

De vele sneeuw die we hadden was aardigaan het smelten wat nog steeds een aardige modderpoel op leverde maar opsommige plaatsen was het al redelijk droog en omdat we in de werkplaats verdergingen was dat niet zo heel erg. Na enkele dagen van uitleggen, zagen, timmeren en schroeven, van lachen enmopperen en wat splinters in de handen, maar zonder op de vingers te slaan, wasde zolder en de wand in de werkplaats klaar.

  De volgende stap zal de beton vloerzijn maar daar moeten we nog even op wachten tot dat de vorst uit de grond isen dat de gewicht limiet van de wegen is opgegeven. Tijdens de dooi periodewordt er hier in Saskatchewan een gewichts limiet ingesteld voor vrachtwagensom de wegen te beschermen tegen zware belastingen, zodat ze niet te veel aanbarrels worden gereden voor zover dat nog niet gebeurd is. Inmiddels zijn detemperaturen gestegen en is het prachtig weer. Dus ook het begin van wat tuinonderhoud, zoals snoeien en aanverwante karweitjes staan voor de deur.

Dooiengaat hard en de grond droogt snel. De Telephone rings off the hook voor werk,en er staan nog diverse reparaties van klanten te wachten. Verstandig om dieeerst maar aan te pakken voordat we weer verder gaan aan de nieuwe werkplaatsen nog meer werk aannemen. Er staat een Pick Up Truck waar een nieuwe koppelingin moet, dus na wat uitleg gaat Emiel aan de slag. Ik neem een maai machineonder mijn hoede. Nadat alles uit elkaar ligt is het wachten op de onderdelendus in de tussen tijd kunnen we wat buiten doen. Onze water voorziening heeftonderhoud nodig zowel buiten als binnen. Binnen worden wat kranen aan dedruktank vernieuwd en ondervinden we dat de druktank vol met zwarte blubber zit,dus die moet gereinigd worden. Dus de tank in de truck geladen en op weg naarde autowas straat om deze te reinigen met de stoom cleaner. Emiel helpt zeerijverig met het vast houden van de tank in de wasstraat iets wat mij later nietin dank wordt af genomen omdat hij van onder tot boven onder de zwarte blubberzit als we klaar zijn. Ook zijn V.V. Kapelle trainings jasje heeft wat blubberaverij opgelopen wat resulteerd bij terug komst op de farm in een complete verschoningvan zijn kleding (ijdeltuit). Maar goed na alles weer aangesloten te hebben enhet complete leiding systeem met kleppen en al vernieuwd is, komt er weerstralend schoon water uit de kraan en de druk op het waterleidingnet is weerhersteld of zelfs nog beter geworden dan het ooit was. Dus Emiel kan weerdouchen met kristal helder schoon water.

Afgelopen jaren hebben we wat strijdmoeten leveren om het smelt water van de sneeuw richting onze watervoorziening (Dugout)te krijgen, en we leren hier nog elke dag, zo ook hoe het smeltwater zichverplaatst in diverse richtingen.

Vorig jaar net voor de winter hebben we eengleuf laten graven om het smeltwater wat de verkeerde kant op liep in de goeierichting te sturen, en wel richting onze Dugout.  Dit is een goeie zet geweest want al het waterliep nu de goeie kant op wat resulteerd in een volle

Dugout. Breed smilend kunnen we nu naaronze Dugout kijken omdat we hem nog nooit zo vol met water hebben gezien alsdat hij nu is. Voor het eerst zullen we nu deze zomer niet meer zuinig aanhoeven te doen met het water omdat we nu voldoende hebben tot volgend voorjaar.Dus auto’s wassen, lekker lang douchen, planten en de moestuin water geven kannu zonder enig probleem gebeuren.

Water halen is voorlopig dan ook niet meernodig.

Zoals ik al zei we leren nog elke dag en daardoor zijn we er ook achtergekomen dat we hier en daar de Dugout wat moeten aanpassen om nog meer water tekunnen opvangen.Tegelijk ook om te voorkomen dat het smeltwater naar lager gelegengebieden stroomt wat een ware modderpoel tot gevolg heeft waar we weken lastvan hebben. Daarvoor moest de omheinig van de Dugout worden afgebroken, wat wedan ook hebben gedaan en de volgendefase is het afschrapen van de zijkanten van de Dugout en deze grond weeropvoeren in de lager gelegen gebieden, iets wat we komende zomer zullen gaandoen.

In de tussentijd zijn de onderdelen gearriveerd en kunnen diversereparatie’s af gemaakt worden, ook een Golf Cart moest worden gerepareerd watEmiel voor zijn rekening heeft genomen en natuurlijk moet er dan ook eenproefrit gemaakt worden. Iets wat bijzonder enthousiast werd ontvangen dooronze helpende hand. En breed smilend wordt er over het grasveld gescheurd.

Mijn buurman die ik vaak help en diealtijd maar blijft vragen of ik voor hem wil werken heeft elk jaar een knechtvoor het seizoen, helaas voor hem heeftdie knecht na enkele weken werken aangegeven er mee op te houden. Nadat hij medat verteld heeft heb ik wederom gezegd dat ik niet voor hem wil werken, maarwel aangeboden dat ik "on call’ ben en hem zal helpen zoveel als in onzemogelijkheden ligt. Enkele dagen later gaat dan ook de telefoon en of we hemwillen helpen met in elkaar zetten van een "harrow cart" die hijnodig heeft als over enkele weken het zaai seizoen gaat beginnen. Emiel iswederom weer een uitkomst en dat schilt mij een honderdtal keren in enuitstappen uit de voorlader waar we de onderdelen van de "harrow cart"mee ophalen en monteren.

Wederom vraagt de buurman mij of ik in het zaai seizoen hemwil helpen en wederom antwoord ik, zoek eerst een knecht, kun je die niet nietvinden zal ik er alles aan doen om je te helpen. ‘s Avonds trakteerd buurmanDean ons op een maaltijd Chicken wings  in één van de " luxe" restaurantshier in de buurt (Limerick is 45 minuten rijden). In de tussentijd heeft ookeen andere buurman gevraagd aan mij of ik wil helpen met het vangen van Gophersen het rijden met de watertruck voor het bespuiten van de gewassen voor en nahet zaaien. Wederom ik doe mijn best.

Ook Emiel wordt door diverse mensengevraagd of hij niet wil blijven en diverse farmers bieden hem zelfs een baanaan. Helaas denkt Emiel niet aan emigreren, hij vind het leuk hier voor eenpaar weken te zijn, maar niet voor altijd. Hij is blijkbaar te veel gehecht aanzijn familie en zijn voetbal en race vrienden, en natuurlijk mist hij zijnmeisje vreselijk, dus een overtuigend nee schuddend hoofd en een volmondig, NOdeeld hij de farmers elke keer mee.

We doen natuurlijk ook nog andere dingendan alleen maar werken, we zijn naar een Country concert geweest, autoshow, enook nog wat rond gereden in de buurt en vooral het nemen van de backroads(binnenwegen) is leuk. Wat de nodige fun opleverde vanwege de slechte conditievan de zandwegen en we soms genoodzaakt waren om over de prairie te scheuren.Soms moesten we goed de snelheid erin houden om niet vast te komen te zitten inde modder. Het mooie van het rijden door de backroads is, dat je nog al watherten ziet en diverse Moose (Eland).

Ook hebben we wat oude yards bezocht waarnog diverse treasures te vinden zijn. En een bezoek aan Cafe Paris konnatuurlijk ook niet ontbreken.

Emiel ontpopte zich ook nog als een goede jager.Hier hebben de boeren veel last van Gophers (Richardson Ground Squirrel).

Gophers hier in de volksmond genoemd is een ware pest. Soms met honderdenvestigen ze zich op je land en eten je gewas op en maken grote gaten in je landwaar ze in wonen. Deze gaten zijn funest voor je machinerie als je daar in terechtkomt (afbrekende wielen en assen e.d.). Ook voor paarden en runderen is hetfunest als ze erin trappen met het gevolg van gebroken benen enz. ook voorjezelf is het niet prettig als je een rondje loopt en je trapt in zo’n gat, eenverzwikte enkel of gebroken kuitbeen kan het gevolg zijn. Dus daar wil je vanaf,maar ze zijn heel moeilijk te bestrijden en ze vermenigvuldigen zich heel snel.Jagen wordt hier nog veelvuldig gdaan, dus wordt de jacht geopend op Gophers.Gophers mag je hier net als Coyote’s het gehele jaar door schieten. Dus nadatik 2 geweren had geregeld zijn we een middag op Gopher jacht geweest.

Emiel kangoed over weg met een geweer want nadat er een Gopher gesignaleerd was, was hetmet de tweede kogel gelijk raak. De eerste troffee was gemaakt. Niet iedereen zal hiervan gedient zijn maarzoals ik al eerder zei, Gophers zijn hier een pest. Wil je wel geloven datsommige boeren in de sloot eindigen met hun auto omdat ze een Gopher zien op deweg en die ze dan plat willen rijden. Echt gebeurt. Gophers zitten vaak naastde weg en doordat de boer dan naast de weg terecht komt en te bruusktegensturen hun rit eindigt inde ditch (sloot). Dit is een leuk verhaal om tevertellen. Eén van de eerste keren in het begin toen we hier pas aangekomenwaren reed ik samen met mijn buurman Garnet Prinz over de weg, we waren druk ingesprek toen er een Gopher overstak. Heel sierlijk stuurde ik er om heen wantzo’n grappig beestje wil je niet dood rijden. Ineens hielt mijn buurman op metpraten en kijkt heel vragend mijn kant op. En ik kijk naar hem, en voelde mijtrost dat ik het beestje niet geraakt had. Brult hij ineens WAT DOE JE NOU, ikschrok er een beetje van en werd rood tot achter mijn oren. Shit, dacht ik bijmezelf wat doe ik nou weer verkeerd. Hij vervolgt met bulderende stem, daar rijje niet omheen, maar OVERHEEN…………. Okay….. en voorzichtig vraag ik,………Hoezo, heelonschuldig met het schaamrood nog steeds op de kaken. En toen werd mij het heleverhaal uit gelegd over de Gopher en hoe dit beestje gehaat wordt door de farmershier, en dat ze elke kans aanpakken om ze om te brengen. In eerste instantieheb je er niet zo’n moeite mee dat die Gophers rond rennen, maar nu na een paarjaar zie je duidelijk dat ze zich vermenigvuldigen als gekken en dat ook onsland er van overloopt en dat er dus ingegrepen moet worden. Wat Emiel en ik danook gedaan hebben.

Inmiddels is het Dinsdag 13 April en zijn weopweg naar het vliegveld van Regina om Emiel weer op het vliegtuig te zettenvoor zijn thuis reis. Die 3 weken zijn snel voorbij gegaan, ze waren gezelligen we hebben veel gelachen. Het zo af en toe in de avond een kaartje leggen(31tigen) en die helpende hand zullen we zeker missen. Bedankt Emiel.

Cowboy Emiel op klompen                  

Boer Emiel               

De eerste morgen, kjiken hoe het water loopt 

Nu nog een rode zakdoek en de boer is kompleet   

Visite is a post from Two new Leaves on the Prairie.

Het voorjaar komt eraan, je voelt het gewoon als je buiten bent, heerlijk zacht. In de nacht hebben we nog vorst wat varieërd van rond het vriespunt tot -7 of soms -10. Maar overdag 13 graden tot wel 20, 23 graden in de zon. Het is heerlijk vertoeven, koffie drinken voor op het trapje in de zon kan weer. Alles komt weer voor de dag wat bedolven was onder de sneeuw, we hebben nog een lange weg te gaan want op sommige plaatsen ligt nog zeker 50 cm sneeuw.

Wat kan een mens veranderen als het weer een beetje mee zit. De sneeuw en de kou ben je snel beu en vreet je leeg, tijd om de accu weer op te laden in het voorjaar en de zomer, je voelt alle energy weer in je lijf stromen. Wat kan het leven toch fijn zijn.

Het smelten van de sneeuw is geweldig maar heeft ook nadelen. De boeren juichen het toe, we hebben dit jaar best veel vochtige sneeuw buitenom andere jaren hele droge sneeuw. Dus komt er veel water vrij, en water zoals jullie weten hebben ze hier hard nodig, goed voor de grond als straks de vorst eruit is en de boeren weer kunnen gaan zaaien. En goed voor onze water voorziening want die moet ook weer gevuld worden om komend jaar ons weer van water te voorzien. Wel klagen sommige boeren nu weer dat het te hard gaat en te veel vocht in de buitenlucht verdwijnt. Het is bij een boer ook nooit goed.

Zoals sommige van jullie weten en anderen niet hebben wij geen verharding op en rond het huis of oprit. We hebben gravel zoals ze dat hier noemen, grind vermengt met zand. Als het droog is is het zo hard als beton maar o wee als het nat wordt. En dat is het nu op dit moment met al die smeltende sneeuw het is één grote blubber zooi. Dat gaat waarschijnlijk ook nog wel enkele weken aanhouden gezien de hoeveelheid sneeuw er nog aanwezig is. Overal zie je het water van de smeltende sneeuw stromen naar de lager gelegen gebieden, zo ook over het pad naar de Quanset en de werkplaats, dus rubber laarzen is op dit moment het key woord hier.

De paarden wei is één drazige stront en modder poel, maar goed komende dagen krijgen we zon en aardig wat wind dus zal het snel gaan en krijgen we de komende dagen de eerste droge plekken wel te zien.

Verder dan alleen op het weer letten ben ik nog steeds aan het werk aan de werkplaats. Het isoleren is gedaan en zijn nu de binnenkant aan het afwerken met hout en de zolder er aan het in maken. Ik heb een tweede slideshow toegevoegd met foto’s hoe de werkplaats vordert. Ik hoop dat de vorst snel uit de grond is zodat we de beton vloer kunnen storten en dan kan de pret beginnen.

Jacqueline krijgt steeds meer vraag naar massages en wil het wat zakelijker aan gaan pakken. Dus zijn we op zoek naar een passende naam voor de Massage salon wat geen eenvoudige opgave is want je wilt kort maar krachtig aan geven wat je doet en wat de klant kunt verwachten. Maar je zit in een ander land met een andere cultuur dus moet je oppassen met wat je doet of schrijft. Want wat voor ons een normale naam zou kunnen zijn wordt hier in dat preutse Canada heel anders op gevat. Het mag dan ook niet sexistisch over komen en we kunnen ook niet de nadruk leggen op therapie of gezondheid. Want om dat te mogen doen moet je weer geregistreed zijn en zou Jacqueline weer allerlei cursussen moeten gaan volgen. Dus zoeken we het in de relax sfeer en met een aanvulling als sport masseuse. Word zeker vervolgt.

Blubber is a post from Two new Leaves on the Prairie.